| تبليغات | X |
- - - -اعیاد شعبانیهایام فرخنده ، ولادت امام حسین (ع) و روز پاسدار، ولادت حصرت اباالفضل (ع) و روز جانباز، و ولادت امام سجاد(ع)، زین العابدین، بر تمام مسلمین جهان مبارک باد.
• ويژگيهاي حضرت امام حسين(ع)
۱ـ خداوند متعال براي حضرت امام حسين(ع) يك حساب جداگانهاي باز كرده كه براي احدي از انبياء و امامان معصوم، چنين حسابي باز ننموده است.
چرا و براي چه حضرت امام حسين(ع) برندهي جايزهي ممتاز است؟! پاسخ اين سؤال با مراجعه به تاريخ پر افتخار اين وجود نازنين بلكه قبل از ولادتش روشن خواهد شد.
حضرت امام حسين(ع) نه تنها در قلوب شيعيان خود نفوذ كرد بلكه فرق غيراسلامي نيز او را انساني آزاد و آزاده شناخته و براي آن سرور آزادگان امتيازات خاصي را قائلند. اينك ما در اين جا گفتار و معتقدات بعضي از دانشمندان و مورخان غير اسلامي را نقل نموده و ذكر ميكنيم:
• ع.ل.پويد مينويسد:
درس امام حسين(ع) اين است كه در دنيا اصول ابدي عدالت و رحم و محبت وجود دارد كه تغيير ناپذيرند و همچنين ميرساند كه هرگاه بدي مقاومتكند و بشر در راه آن پافشاري نمايد آن اصول هميشه در دنيا باقي و پايدار خواهد ماند. در طي قرون افراد هميشه جرأت و پر دلي و عظمت روح و بزرگي قلب و شهامت رواني را دوست داشتهاند و در اثر همينهاست كه آزادي و عدالت هرگز به نيروي ظلم و فساد تسليم نميشود. اين بود شهامت و اين بود عظمتِ حسين(ع) و من مسرورم كه در چنين روزي با كساني كه اين فداكاري را از جان و دل ثناء ميگويند شركت كردهام. هرچند كه يك هزار و سيصد سال از تاريخ آن ميگذرد.
• اپرونيك مورخ مشهور امريكايي از واشنگتن مينويسد:
براي امام حسين(ع) ممكن بود كه زندگي خود را با تسليم شدن به ارادهي يزيد نجات بخشد، ليكن مسئوليت پيشوايي و نهضت بخش اسلام، اجازه نميداد كه او يزيد را به عنوان خليفهي مسلمين بشناسد. او به زودي خود را براي قبول هر ناراحتي و پافشاري به منظور رها ساختن اسلام از چنگال بني اميّه آماده ساخت. در زير آفتاب سوزان سرزمين خشك و در روي ريگهاي تفتيده روح حسين فنا ناپذير برپاست. اي پهلوان واي نمونهي شجاعت و اي شهسوار من اي حسين!
۲- از ابتداي تكوّن حضرت امام حسين(ع) تا ولادت و از ولادت تا شهادت تمام عوالم هستي آسمانها و فرشتگان زمين و درياها همه و همه براي حضرتش گريه نمودند كه اين جريان براي كسي پيش نيامده و نخواهد آمد. بلي براي حضرت يحيي نيز آسمان گريه كرد. در تفسير مجمع البيان ضمن آيهي "فَما بَكَت عَليهِم السَماءُ وَ الارضُ" مرحوم طبرسي فرمودند: براي دو نفر يحيي و حضرت امام حسين(ع) آسمانها و فرشتگان چهل شبانه روز گريه نمودند. و در همين تفسير آمده است: آفتاب در طلوع و غروبش تا چهل روز به حالت حمراء و سوزش بود و در مناقب ابن شهر آشوب مازندراني چنين است:
" بَكَت السَماءُ عَلَي الحُسَينِ(ع) اَربَعِينَ يَوماً "، تفسير صافي سوره الدّخان.
۳- حضرت امام حسين(ع) در تمام كمالات و فضيلتها حتي در عبادت برترين انسان بود. چرا حضرتش مكني به ابيعبدالله شده است؟! آيا اين كنيه از كنيههاي متعارف است؟! ظاهراً در اين كنيه ويژگياي است و اشاره است به محور بودن آن حضرت در تمام كمالات.
ابوعبدالله يعني پدر بنده خدا. پدر در خانواده نقش بزرگي دارد و بايد الگو بوده باشد. پدر مربي و مكمل است. پدر الگو و مصدر است. براي همه حضرت امام حسين(ع) پدر بندگان خدايند و همه بندگان؛ يعني عبادت كنندگان در رسيدن به كمالات بايد از امام حسين(ع) درس بياموزند.
۴- زيارت امام حسين(ع) معادل حج و عمره است. در روايات بسياري آمده است اگر روزي مشاهده شد كه بيت الله الحرام از حجاج خالي است، در آن وقت از باب وجوب كفايي بر مسلمانها واجب است به زيارت خانهي خدا بشتابند. اگرچه مستطيع نبوده باشند و يا حج واجب خود را رفته باشند. مرحوم صدوق كه رضوان خدا بر او باد همين مطلب را راجع به زيارت امام حسين(ع) گفته كه اگر روزي بيايد مردم به طور كلي ترك زيارت امام حسين(ع) نموده باشند، در اين صورت به طور واجب كفايي بر شيعيان واجب است كه بهزيارت امام حسين(ع) بروند و نگذارند حرم مطهر خالي از زائر باشد (نقل از آيتاللهمرعشي نجفي)
آيا زيارت امام حسين(ع) در روز عرفه مثل زيارت خانهي خداست؟
يا گفته شود: ثواب زيارت امام حسين(ع) از زيارت خانه خدا بيشتر است و يا مساوي است. بزرگترين دليل براي اين مطلب اين است: شكي نيست در اينكه خانهي خدا كه در مكه واقع شد حرمت و احترام و عظمت آن براي احترام و حرمت حضرت ابراهيم(ع) است كه آن را بنا نمود و خليل الرحمن هنگامي كه مأمور به ذبح فرزندش حضرت اسماعيل شد، طاقت نياورده چشمانش را بست اما امام حسين(ع) جوانش را نزدش قطعه قطعه نمودند و جواناني را براي خدا قرباني كرد و ابداً ناراحت نشد و رنگ نباخت. پس زمين كربلا كه مزار شهداي راستين قرار گرفت و مرقد مطهر عزيز اسلام در آن جا واقع شد، ميبايستي زيارت آن و ثواب زيارت آن لااقل معادل ثواب خانهي خدا باشد، نه كمتر.
۵- امام حسين(ع) همچون پدر بزرگوارش، مولاي متقيّان(ع) در دل شب غذاي بيچارگان را حمل مينمود و به خانههاي فقرا ميرفت. حتي بعد از شهادت سالارشهيدان، اثر زخم روي كمر ايشان مانده بود كه آن زخم نه از شمشير بوده و نه از نيزه، بلكهدر اثر حمل غذاي مستمندان بوده. لذا از زين العابدين(ع) پرسيدند. حضرت در پاسخ فرمودند: اين زخم بر اثر حمل غذا براي فقرا و بيچارگان بود. اين مطلب را غير از علماي شيعه ديگران نيز گفتهاند. مانند ابن جوزي در كتاب «تذكرهي الخواص» و ابونعيم اصفهاني در «حليهي الاولياء» .
ارتباط
زنده با من